Sloworganizing en de Konmari-methode


De laatste maanden is er veel te doen over de Konmari-methode: de methode van de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo. In het Nederlands heet haar boek Opgeruimd! De Engelse titel geeft beter weer waar het over gaat: The life changing magic of tidying up of: de levensveranderende magie van je huis aan kant maken (opruimen vind ik een iets te simpele vertaling van tidying up, het is iets meer dan dat, vandaar aan kant maken). In het boek wordt het ook vertaald als de magie van het opruimen.

Tot nu toe had ik er vooral veel over gehoord, maar nu vond ik toch dat het hoog tijd werd om zelf het boek te lezen om te kijken wat ik er van vindt.


Zelf je oordeel vormen? Klik hier om het boek te bestellen


Vooraf had ik vooral gehoord dat Marie Kondo radicaal is en een beetje raar. Dat klopt op zich wel, maar ik vind niet dat dat het boek en de methode echt recht doet. Als je goed leest, dan is je volgens mij veel genuanceerder dan het in eerste instantie lijkt.

Ze zegt bijvoorbeeld dat je in één keer snel alles weg moet doen waar je niet blij van wordt. Maar als je goed leest, dan blijkt 'snel' te betekenen dat je het in zo'n 6 maanden doet. Dat vind ik nou ook weer niet zo extreem. Met Sloworganizing doe je het in een jaar, maar daarbij zitten ook onderwerpen over focus en tijd maken, iets wat bij Marie Kondo helemaal niet aan de orde komt.

Ik snap helemaal waarom veel mensen deze methode aantrekkelijk vinden: ze maakt het heel simpel. Opruimen bestaat uit twee stappen: wegdoen en opbergen, in die volgorde. En het enige criterium om iets te houden is dat je er blij van wordt. En ik hou wel van eenvoudig, zelf schreef ik ooit De drie geheimen van opruimen, dat is één A4-tje. Meer is het uiteindelijk ook niet.

Verder geeft ze heel duidelijke instructies: je ruimt op per categorie en ze geeft zelfs de volgorde waarin je je spullen moet opruimen.

Er zijn veel overeenkomsten tussen Sloworganizing en de Konmari-methode. Toch zijn er ook een paar essentiële verschillen. Ik zet de belangrijkste voor je op een rijtje.




Eerst de overeenkomsten tussen Sloworganizing en de Konmari-methode:

Overeenkomst 1: Begin met loslaten en ga dan pas opbergen
Marie Kondo zegt heel duidelijk dat je pas moet gaan opbergen als je alle spullen hebt weggedaan waar je niet blij van wordt. Ook bij Sloworganizing speelt loslaten een belangrijke rol. Hoe minder spullen je hebt, hoe makkelijker je kunt organiseren.

Opbergen en ordenen is niet alleen de oplossing: onnodige dingen die uit het zicht zijn opgeborgen, zijn nog steeds onnodig. Begin dus met loslaten en wegdoen, dan kun je daarna beter overzien wat je hebt en daar een goede bergplek voor vinden.

Wat Kondo ook benadrukt is dat spullen weg mogen, als ze hun functie hebben vervuld. Boeken zijn er om gelezen te worden en niet om in de kast te staan, tenzij je er erg aan gehecht bent. Ze zijn er al helemaal niet voor om ongelezen op een stapel te liggen. Ze brengt dat mooi onder woorden voor cadeaus: 'Cadeaus zijn geen dingen, maar een manier om iemands gevoelens uit te drukken' (p. 117). Dat is de functie van een cadeau. En die is vervuld, zodra het is gegeven.


Overeenkomst 2: Het gaat om jou en niet om je spullen
Bij Sloworganizing noem ik dat je wens vinden. Als je niet weet waarom je opruimt, dan heb je niet de motivatie om het vol te houden. Bovendien zal de ruimte die je maakt snel weer vol raken met nieuwe spullen, als je niet weet wat je met die ruimte wilt.

Marie Kondo zegt: 'maak je een voorstelling van je einddoel voordat je begint.' (p. 45). Ook schrijft ze dat je uiteindelijke reden om op te ruimen is dat je gelukkig wilt worden, dat je leefomstandigheden ideaal zijn voor jou.

Verderop in het boek zegt ze ook dat opruimen niet het doel, maar dat het je ruimte geeft om te doen wat je echt belangrijk vindt. Daar kan ik het alleen maar hartgrondig mee eens zijn.


Overeenkomst 3: Kasten en opbergsystemen zijn niet de oplossing
Er zijn maar heel weinig mensen die echt te weinig bergruimte hebben. En als je de hele tijd op zoek bent naar de juiste en meest handige opbergmethode, dan mis je waar het echt om gaat. Namelijk hoe je met je spullen omgaat. Daar zijn Marie Kondo en ik het helemaal over eens (samen met de meeste organizers, overigens).


Overeenkomst 4: Begin met het makkelijkste
Als je de Konmari-methode volgt, dan mag je met het makkelijkste beginnen. Dat is precies wat ik ook zeg met Sloworganizing. Zo train je je loslaatspier en kun je later ook de meer emotionele voorwerpen loslaten.

Volgens Kondo zou kleding altijd het makkelijkste zijn om mee te starten. Daar ben ik het dan weer minder mee eens, bij sommige mensen kan ook kleding veel emotionele lijm hebben en daardoor lastig zijn.


Dat brengt me ook meteen bij de verschillen:

Verschil 1: bij Sloworganizing staan de emoties bij je spullen meer centraal
Kondo stapt voor mij wel heel makkelijk heen over de emoties die aan spullen kunnen hangen. Als je haar methode volgt, dan komt dat vanzelf goed.

Bij de Konmari-methode werk je zodoende van 'buiten naar binnen': je begint met de spullen en dat heeft invloed op hoe je naar je spullen kijkt en hoe je je erbij voelt.

Bij Sloworganizing benader ik dat altijd graag van twee kanten: het is goed om te starten met opruimen en loslaten, maar ik kijk ook altijd naar wat die spullen voor je betekenen.

Emotionele lijm aan je spullen speelt bij Sloworganizing een belangrijke rol. Niet om er van af te komen. De emoties bij je spullen hebben je iets te vertellen, je hebt ergens behoefte aan. Als je ontdekt wat dat is, kun je die behoefte vervullen en je spullen veel makkelijker wegdoen.

Waar we het dan weer wel over eens zijn, zijn de redenen om spullen vast te houden: 'Maar als we eens goed gaan graven naar de redenen waarom we iets niet los kunnen laten, vinden we er maar twee: we klampen ons vast aan het verleden of we zijn bang voor de toekomst.'

Het komt dus wel aan de orde (zoals ik al zei, is het allemaal wat genuanceerder in het boek dan in de publiciteit), maar het staat er een beetje tussen neus en lippen.


Verschil 2: Sloworganizing laat je je eigen methode ontdekken
Ik laat mensen bij Sloworganizing hun eigen manier vinden. Dat hoort bij het proces, daardoor wordt het van jou. Je kunt daarbij ook zelf bepalen waar je begint, namelijk bij de spullen die voor jou het gemakkelijkste zijn. Het kan daarom ook zijn dat je toch begint in een bepaalde kamer en niet met een categorie spullen. Omdat dat voor jou prettiger is en resultaat geeft.

In mijn beleving leer je daardoor zelf nadenken over je spullen. Daardoor kun je in de toekomst ook beter blijven opruimen. Kondo gelooft daar niet in, voor haar is er maar één juiste methode.


Verschil 3: Sloworganizing is minder radicaal
Volgens Kondo zoek je eerst al je spullen uit één categorie bij elkaar, zoals kleding en ga je daarna wegdoen. Als je later nog ergens kleding vindt, dan heb je dat blijkbaar niet gemist of was je het vergeten. Dat moet dus sowieso weg. Ook is opruimen voor haar grotendeels een eenmalig iets.

Zo radicaal ben ik met Sloworganizing juist niet: je doet het stap voor stap, opruimen en loslaten is bij mij een proces. De praktijk leert me dat je daar steeds een stapje dieper in kunt gaan. Wat je nu nog wilt bewaren, vind je bij een volgende ronde toch minder belangrijk dan de rest. En zo kom je steeds dichter bij je opgeruimde leven.


Verschil 4: Blijft het opgeruimd?
Marie Kondo schrijft dat je opgeruimd blijft, als je haar methode maar nauwgezet volgt. Als je weet waar je blij van wordt, dan zul je wellicht minder snel nieuwe spullen kopen waar je niet blij van wordt. En als je alles meteen een plek geeft, dan zal je huis inderdaad lang netjes blijven.

Ik denk dat dat voorbij gaat aan de hectiek van alledag die veel mensen ervaren. Er komen steeds spullen bij en in de praktijk kom je er toch net niet aan toe om alles een plek te geven en op te bergen.

Maar belangrijker is voor mij dat een mens verandert. Waar je nu blij van wordt, daar word je over tien jaar misschien veel minder blij van. Gewoon omdat je in de tussentijd dingen hebt geleerd en ervaren en andere interesses hebt gekregen.

Daarom is het doel van Sloworganizing om opruimen in je leven te integreren zodat je steeds blijft nadenken wat er nu bij jou hoort. Dat is niet iets eenmaligs, maar een steeds doorgaand  proces. Gewoon omdat het leven ook een doorgaand proces is.


Wil je starten met loslaten? Lees hier hoe je dat doet met Sloworganizing

 


Gratis e-book


Gratis e-book Van keuzestress naar keuzevrijheid
 
Voornaam
E-mailadres*
* Als bonus ontvang je de Organizingtips van Sloworganizing
 
dit veld niet invullen s.v.p.







De foto bovenaan is een paardenbloem.

De verschillende takjes van de bloem staan voor de keuzes die je hebt: wie wil je zijn? Wat hoort er bij je? Hoe wil je opruimen?

De bloem zelf is een mooi beeld van verandering: van groen, naar knop, naar gele bloem, naar pluizebol.

En dan laat de bloem de pluizen los. Het zijn zaadjes die waaien op de wind. Een symbool van loslaten.