Het verhaal van je spullen

Spullen kunnen allerlei betekenissen hebben. In je hoofd zit er van alles vastgeknoopt aan een voorwerp. Soms heeft dat met het voorwerp zelf te maken, maar het kan ook een associatie zijn die er helemaal los van staat.

Toch maakt zo’n associatie het lastig om het ding los te laten.

En die verknoping is vaak onbewust.

Zo kan het zijn dat de kussens op de bank voor jou staan voor gezelligheid. Of de stapel boeken voor de kennis die je nog wilt opnemen. De fotoboeken van je ouders herinneren je er aan dat je zelf wel meer contact zou willen, met je ouders of met anderen.

Als je die spullen dan weg wilt doen, dan voel je de weerstand, omdat die verknoping van gevoelens opspeelt.

Je denkt misschien dat de kussens nog goed zijn, waardoor je ze niet weg doet. Maar in werkelijkheid zit er in je onbewuste een idee dat je huis daarna niet gezellig meer is.

De stapel boeken doe je niet weg, omdat je ze nog wilt lezen en boeken doe je nou eenmaal niet weg. Maar ergens daaronder zit het idee dat je meer kennis nodig hebt. En daarachter kan dan nog weer een reden zitten waarom je vindt dat je nog niet genoeg weet.

De fotoboeken van je ouders zitten vol foto’s van mensen die je niet kent. De meesten zouden dus weg kunnen. Maar ze zijn met zoveel zorg ingeplakt, dat gooi je niet zomaar weg. Dan doe je je ouders ook een beetje weg. Dat vertel je jezelf, maar eigenlijk mis je je ouders of heb je zelf behoefte aan meer verbinding in je leven, zodat je zelf fotoboeken kunt vullen met belevenissen.

Er is een eenvoudige manier om boven water te krijgen welke associaties een voorwerp bij jou oproept.

Door het verhaal van je spullen te schrijven.
En dat verhaal is jouw verhaal.

Neem een voorwerp en stel jezelf de vraag: wat betekent dit voor mij?

Je kunt eerst je gedachten even laten gaan en zien wat er boven komt.
Je kunt ook meteen gaan schrijven, dat is ook een goede manier om al die onbewuste gedachten, gevoelens en ideeën boven tafel te krijgen.

Schrijf tien tot vijftien minuten achter elkaar door, zonder echt na te denken. Weet je niet meer wat te schrijven? Schrijf dat je het niet meer weet, maar blijf schrijven.

Loop dan even een rondje en lees terug wat je net hebt geschreven. Kun je ontdekken welke onbewuste associatie het voor jou lastig maakt om dit voorwerp los te laten? Zie je wat je eigenlijke verlangen is?

Als je dat helder hebt, kun je voorwerp en verlangen los van elkaar zien en daarmee ook in vrijheid beslissen of het voorwerp kan blijven of niet. Zonder die weerstand. Je ziet het ding dan voor wat het is. En je verlangen ook.

Deze artikelen voortaan gratis in de je mailbox? Schrijf je hier in voor de Organizingtips van Sloworganizing

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code