Is ruimte inderdaad de laatste grens?

ruimteDe afgelopen week voelde ik me onrustig. Hoewel mijn to-do lijst helemaal niet zo lang was, had ik toch het gevoel dat ik ‘iets’ moest.

Mijn hersenen gingen hard aan het werk om iets te bedenken. Ik merkte dat ik weer dingen aan het invullen was, nieuwe producten zat te bedenken. Maar niet op een goede manier. Goede ideeën komen meestal onverwacht binnenvallen en dan weet ik dat het klopt. Toevallig had ik vorige week ook al zo’n idee.Maar dit was hard werken. Nu ik er op terugkijk was het bedenken om het bedenken.

Na een paar uur had ik het opeens in de gaten: er was ruimte, in mijn planning en in mijn hoofd. Dat ben ik niet gewend, dat zijn mijn hersenen niet gewend. En dus begon mijn automatische programma te draaien om die ruimte te vullen.

Omdat er eigenlijk geen ruimte gevuld hoefde te worden, voelde dat geforceerd.

Het is mijn gewoonte geweest om altijd nieuwe dingen te bedenken en te doen. Die gewoonte kwam nu weer boven, ook al was het helemaal niet nodig.

Toen ik dat eenmaal door had, kon ik het loslaten. Ik hoef helemaal niets te bedenken. De goede ideeën komen toch wel. Dat vraagt geen extra moeite van mijn kant, mijn onbewuste brein kan dat prima alleen af.

Herken je dit? Voel je je onrustig worden zodra je ergens ruimte maakt? Heb je het gevoel dat je iets zou moeten? En ga je dan maar iets doen, omdat je niet weet wat er speelt?

Vul je lege ruimte in je hoofd, in een kamer, in je agenda, in je mailbox of waar dan ook, meteen weer op?

Ruim je wel op, maar wordt het steeds weer rommelig? Ontstaan er steeds weer nieuwe stapels, hoe je ook je best doet? Dan heb je misschien ook de gewoonte aangeleerd om lege ruimte op te vullen.Dat kan door afspraken te maken, door mails te laten staan in je inbox, door iets nieuws te kopen of door weer stapels te laten liggen. Of misschien heb jij nog een andere manier om de ruimte te vullen? Met zorgen of piekergedachten?

Dan is het waarschijnlijk ook jouw gewoonte om ruimte weer op te vullen.

Sta er voortaan bij stil als je die onrust voelt. Realiseer je wat er aan de hand is, net als ik. Benoem je gewoonte om de ruimte op te vullen en bedenk dat dat niet nodig is. Die gewoonte heb je uit het verleden meegenomen. Je kunt die nu loslaten. Glimlach om je ‘oude’ gedrag en laat het los.

Daarmee is het niet meteen weg, ook bij mij zal de gewoonte om te verzinnen en te doen, om te werken voor mijn ideeën nog wel eens opduiken. Maar de volgende keer herken ik het sneller en kan ik het daardoor ook eerder stoppen. De keer daarna herken ik misschien al de impuls het hoef ik helemaal niet in mijn automatisme te stappen.

Na een tijdje zal ook de impuls verdwijnen en dan is ruimte mijn nieuwe gewoonte geworden.

Herken je het, dat je lege ruimte in je hoofd, in een kamer, in je agenda, in je mailbox of waar dan ook, wilt opvullen? Maak ook ruimte voor jouw nieuwe gewoonte.

2 reacties op “Is ruimte inderdaad de laatste grens?

  1. Eerder de gewoonte om de ruimte op te vullen met de noden van anderen. Vervelend, want dan heb ik het weer zo druk, maar wel veel voldoening, want helpen is leuk.

    • Helpen is zeker leuk en het geeft je een goed gevoel. Helper’s high noemen ze dat. Zoals met alles kun je dat op een gezonde en een ongezonde manier doen. Als het helemaal ten koste van jezelf gaat, dan kun je uiteindelijk niemand meer helpen en wordt het ongezond. Je hebt je eigen basis nodig om van daaruit te kunnen helpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *