Het verlangen achter je spullen

De mens is gemaakt om verhalen te vertellen. En we maken allemaal een verhaal van ons leven, met onszelf als hoofdpersoon. Dat heb je nodig om een beeld van jezelf te vormen.

Soms komen die verhalen in contact met spullen en raken ze daarmee verknoopt. Die spullen hoeven helemaal niet direct iets met dat verhaal te maken te hebben. Je brein werkt met associaties.

Dus als die ene jurk je doet denken aan je studententijd, dan raken die twee dingen in je hoofd met elkaar verknoopt. De jurk doet je niet alleen met die tijd denken, maar aan het hele gevoel van vrijheid wat je toen had. En dan wordt het wegdoen van die jurk opeens een beetje je vrijheid wegdoen.

Zo’n verknoping kan lang stand houden, ook als die allang niet meer nodig is.

Heb ik dit verhaal nog nodig?
Zelf heb ik lang boeken verzameld. Op een gegeven moment kwam ik er achter dat ik dat deed omdat ik wilde laten zien dat ik niet van de straat was. Toen ik dat eenmaal wist, kon ik me gaan afvragen waarom ik dat wilde laten zien en voor wie ik dat deed.

Dat was voor mij iets van vroeger. Ik ging als eerste uit mijn familie naar de universiteit en had daar dingen bij te leren over hoe het daar ging. Ik heb altijd wel gelezen en daar kwam ik er achter dat er nog zoveel meer was. Ik wilde dat weten, maar had het gevoel dat ik er nog niet bij hoorde. Ik had iets te bewijzen. Blijkbaar was de vorm die ik daarvoor had bedacht een kast vol boeken.

Dit is een duidelijk voorbeeld van zo’n verknoping van spullen met een verhaal. Sommige van die boeken waren studieboeken, die hadden nog wel iets te maken met het verhaal of in elk geval met de oorsprong ervan. Andere boeken gingen over hele andere dingen.

Bovendien was het verhaal niet erg actueel meer op het moment dat ik hier over na ging denken. Mijn studie was lang geleden. Maar dat niet alleen: ik deed inmiddels ook heel wat anders. En als je wat ouder wordt, dan heb je ook minder het gevoel dat je iets moet bewijzen.

Het verhaal dat ik op mijn boeken had geplakt was dan ook volkomen achterhaald. In het nu had ik geen enkele reden meer om die boeken te bewaren, behalve om de boeken zelf.

Op het moment dat ik dat wist, kon ik vrij kiezen welke boeken ik wilde bewaren, omdat ze me dierbaar waren, interessant of omdat ik ze nog wel eens pakte om iets op te zoeken of te herlezen. De rest kon ik loslaten.

Waar verlang je naar?
In mijn geval kon ik het oude verhaal heel eenvoudig loslaten op het moment dat ik me er van bewust werd. En dat gaat vaak zo als het verlangen dat bij het verhaal hoort inmiddels vervuld is of als dat niet meer actueel is. Ik hoefde me niet meer te bewijzen. Dan is het makkelijk loslaten.

Maar het kan anders zijn, bijvoorbeeld als dat oude verhaal gaat over een verlangen dat nu nog steeds niet of weer niet is vervuld. Dan is het misschien een terugkerend thema in je leven.

In het voorbeeld van de jurk wat ik hierboven gaf, kan het zijn dat je je nu nog steeds niet vrij voelt. Dan kun je de jurk niet zomaar loslaten, zelfs al ben je je bewust van het verhaal.

In dat geval heb je nog een stap te zetten en kun je ontdekken wat je nodig hebt om je wel vrij te voelen. Als je daar dan acties voor gaat ondernemen, wordt het na een tijdje minder belangrijk om het symbool van je vrijheid te bewaren. Dan kun je loslaten.

Deze artikelen voortaan gratis in je mailbox ontvangen? Schrijf je in voor de Organizingtips van Sloworganizing

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code